Monolog o dialogu
Skoro już znamy cechy umysłowości zwolennika dialogu, która czyni go tak słabym i niemerytorycznym dyskutantem, warto zastanowić się, jak doszło do powstania tak kuriozalnej formacji umysłowej.
Laksyzm i jansenizm
Bo czy fakt, że ludzie uwikłali się w socjologiczne zależności, w oczekiwanie rodziny na huczne weselisko, że ulęgają jakimś niemądrym, zgoła pogańskim przesadom, wyklucza możliwość wzajemnej wierności w ich relacji i obustronnego przyjmowania dozgonności związku?
Religia kontra panspermia
Oczywiście panspermia jest pretekstem dla Scotta by poruszyć zagadnienia egzystencjalne i metafizyczne.
W kręgu utopii (?) dystrybutystów
Myślenie Chestertona w znacznym stopniu opierało się na afirmacji chrześcijańskiego średniowiecza i negatywnym stosunku do, oznaczonej przez niego jako pogańska, nowoczesności.
500+ nie zagrozi dobrym przedsiębiorcom
Są przedsiębiorstwa, które lepiej by upadły niż miałby "dawać pracę".
Miłość przewyższająca wszelkie poznanie
Bardzo ucieszyłem się z tekstu Tomasza Rowińskiego, Co naprawdę powiedział kardynał Schoenborn w adhortacji Amoris laetitia. Krytykuje on w nim kilka moich tekstów, ale jest to krytyka poważna.
Apostołka Apostołów
Wraz z postacią Magdaleny docieramy do serca powołania kobiety, do czegoś co zwykle czyni z niej matkę, ale istnieje już wcześniej: być nadzieją. Pamiętacie Charlesa Péguy? On mówił: nadzieja, ta mała dziewczynka. Powiedzmy dzisiaj: Maria Magdalena, ta nadzieja zwycięska.
Antykryminał w cieniu krzyża
W „Ukrytym”, jak u Sienkiewicza, miłość na początku nie ma wcale wymiaru szczególnie duchowego. Dotyczy jednak drugiego człowieka i uwalnia spętane złymi namiętnościami dobro.
Przeciw partykularyzmowi. Nowoczesności i polityka polska A.D. 2016
Prawo i Sprawiedliwość nie zachowuje się jednak – przynajmniej w części swoich działań - jak ugrupowanie wybrane do Sejmu głosami konserwatystów i katolików.
Guillaume Dufay, Missa Sancti Anthonii de Padua
Św. Antoni Padewski to szczególna postać w historii Kościoła.
Prymas i ruch liturgiczny
Rocznicowe powroty do życia i dzieła Prymasa Wyszyńskiego rzadko lub zupełnie wyjątkowo dotyczą jego usytuowania wobec ruchu liturgicznego, soborowej dyskusji o liturgii i posoborowej reformy liturgicznej.
O. Tadeusz Rydzyk Człowiekiem Roku Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów?
Jeżeli zatem Polska Rada Chrześcijan i Żydów rzeczywiście pragnie, żeby owoce dokonującego się w jej łonie dialogu trafiły pod strzechy, być może musi wyjść ze swoistej samoizolacji.
Łódź Piotrowa na wzburzonym morzu. Dyskusja wokół adhortacji „Amoris laetitia”
W świetle ostatniej adhortacji ciężar odpowiedzialności istotnie przesuwa się w dół.
Pokora, podejście siódme. Notatki z Reguły (dzień trzydziesty piąty)
Trudniej jest praktykować prawdziwą pokorę – niż zastąpić ją egzaltacją uniżenia.
Pokora, podejście szóste. Notatki z Reguły (dzień trzydziesty czwarty)
Im dalej idziemy w „stopnie pokory”, tym mocniejsze jest wrażenie, że jest to cnota głęboko sprzeczna z mentalnością naszego świata.
Zwróćmy się do Pana!
Niedawno arcybiskup Georg Gänswein, osobisty sekretarz papieża-emeryta, powiedział, że jest jeszcze zbyt wcześnie, by podsumowywać pontyfikat Benedykta XVI, gdyż on w pewien sposób trwa i dziś.
Co naprawdę powiedział kard. Schönborn o adhortacji Amoris laetitia?
Choć wypowiedzi kard. Schönborna o adhortacji wzbudziły tak wieke kontrowersji to wygląda, że mało kto się z nimi zapoznał.
Pokora, podejście drugie. Notatki z Reguły (dzień trzydziesty)
Pokora to znalezienie się w tej całości, lub w tych całościach, w których człowiek żyje z woli Bożej.
Gdzie jest myśl katolicka?
To są rzeczywiste problemy współczesnych katolickich uczelni i istotnie: świadczy to o ich zacofaniu.
Muzyka – zagubiona forma liturgii
Mentalność modernistyczna, która od ponad stu lat zajmuje się obalaniem form, co więcej podnosi to obalanie form do rangi sztuki, wmawia nam nieustannie, że nieważna jest forma, ważna jest treść.
Perfidia iudaica
W swojej filologiczno-historycznej analizie, opublikowanej w 1936 r. na łamach czasopisma „Ephemerides liturgicae” Erik Peterson dowodzi, że określenie perfidia iudaica nie oznacza wiarołomstwa Żydów.
Sen o królestwach
„Niech wszyscy, nawet za cenę najboleśniejszych ofiar, ostatecznie poddadzą się wspólnemu Ojcu wiernych, gdyż bez tego można jedynie podążać na manowce, udawać się w najniebezpieczniejsze drogi, a w ten sposób poważnie zagrozić swemu zbawieniu wiecznemu”.
