Komentarz do Reguły: Rozdział XLVII. O zwoływaniu na Służbę Bożą
Cały czas rzecz dotyczy regularności i dobrego porządku.
Władza na wzór Jezusa. Polemika z „Boską anarchią” Rafała Tichego
Prezentujemy polemikę z tekstem Rafała Tichego firmującym ostatni (10) numer magazynu 44.
Komentarz do Reguły: Rozdział XLVI. O tych, którzy popełnią jakieś inne uchybienie
Święty Benedykt poświęca ten rozdział zadośćuczynieniom wymaganym za winy popełnione poza oratorium.
O porzuceniu siebie. Asumpt do mistyki baroku
Straszliwa jest śmierć. Lecz ostatecznie prowadzi ona ku nowemu życiu, które jest niczym innym, jak „życiem prawdziwym”, samą esencją słowa „życie”.
Komentarz do Reguły: Rozdział XLV. O tych, którzy mylą się w oratorium
Teraz mowa jest nie o ciężkich wykroczeniach, ale o błędach czysto materialnych, co najwyżej o pomyłkach.
Komentarz do Reguły: Rozdział XLIV. Jak powinni zadośćuczynić bracia ekskomunikowani
Święty Benedykt kontynuuje opisywanie działań, przez które dokonuje się ekspiacja za winy przeciw obserwancji, zadośćuczynienie przywracające do łask.
Chrzest niemowląt i liberalne myślenie
Porządku sakramentalnego nie da się uzgodnić z liberalnymi pojęciami wolności i autonomii.
Prawdziwi czciciele
Zobaczyliśmy już duszę, która doszła do pełnego rozkwitu życia nadprzyrodzonego, do tej doskonałości, która wypełnia pragnienie Ojca Niebieskiego wprost objawione przez Jego Boskiego Syna, do stanu, który powinien być jedynym przedmiotem naszej ambicji.
Komentarz do Reguły: Rozdział XLIII. O tych, co spóźniają się na Służbę Bożą lub na posiłek
Przechodzimy teraz do serii czterech rozdziałów, które można uznać za dopełnienie monastycznego kodeksu karnego.
Porzucenie nowoczesności. Wokół "Awangardowego konserwatyzmu" Pawła Rojka
W książce tej Rojek trudzi się nad tym samym, co zajmowało też mnie: określeniem, czym jest tradycja, gdy kończy się nowoczesność.
Komentarz do Reguły: Rozdział XLII. O milczeniu po Komplecie
Święty Benedykt zaczyna od milczenia, jakby po to, żeby przypomnieć, że jest to najistotniejszy element obserwancji monastycznej.
Komentarz do Reguły: Rozdział XLI. O porach posiłków
Święty Benedykt wyróżnia cztery okresy w roku ze względu na pory posiłków.
Ritus romanus a ritus modernus. Czy można mówić o reformie liturgicznej przed Pawłem VI?
Profesor Rennings zadał sobie trud przedstawienia nowego Mszału jako wyniku naturalnego i prawowitego rozwoju liturgii Zachodu.
Komentarz do Reguły: Rozdział XL. O mierze napoju
Cały ten rozdział wygląda jak pomnik tej ojcowskiej mądrości, o której wspominaliśmy tak często.
Komentarz do Reguły: Rozdział XXXIX. O mierze posiłku
Jeśli Ojcowie Pustyni mogliby przeczytać ten rozdział Reguły, być może uznaliby, że są to przepisy dla mnichów, którzy porzucili surowe życie!
Z brzytwą na miłość. O pewnym wątku kultury renesansowej
Wielka jest przewrotność Fortuny. Śmierć jest nieubłagana, a wieczność niepewna.
Komentarz do Reguły: Rozdział XXXVIII. O tygodniowej służbie lektora
Przy posiłkach braci nie powinno brakować czytania.
O różnych formach Liturgii
Jednym z argumentów często podnoszonym przeciwko szerszemu dostępowi do Mszy tzw. “trydenckiej” jest to, że różnicowanie kościelnych obrzędów w ramach jednej wspólnoty parafialnej czy diecezjalnej prowadzi do jej podziału.
Komentarz do Reguły: Rozdział XXXVII. O starcach i dzieciach
Wystarczy być człowiekiem, mówi św. Benedykt, aby skłaniać się do miłosierdzia i wyrozumiałości w odniesieniu do tych dwóch grup wiekowych: starców i dzieci.
Ryt rzymski czy ryty rzymskie? Klaus Gamber o ritus romanus i ritus modernus
Wstęp do artykułu ks Klausa Gambera.
Komentarz do Reguły: Rozdział XXXVI. O braciach chorych
Pamiętamy, że w rozdziale 31. św. Benedykt powierzył chorych i dzieci szczególnej trosce szafarza.
Oscar Wilde: ikona „homoseksualna” czy „homofob”?
Z dziwnym poczuciem déjà vu dowiedziałem się, że w kościele metodystów w Nowym Jorku otwarto „świątynię” w hołdzie Oscara Wilde’a.
